هنر نقش‌پردازی آذربایجان

بوتا چیست؟

بوتا (butə, puta) – غنچه؛ نقشی بادامی‌شکل. یکی از رایج‌ترین عناصر تزئینی در هنر نقش‌پردازی آذربایجان.

I بخش

بوتا در هنرهای تجسمی ما

بوتا (butə, puta) غنچه است؛ نقشی بادامی‌شکل و یکی از رایج‌ترین عناصر تزئینی در هنر نقش‌پردازی آذربایجان. گمان می‌رود بوتا نقشی تزئینی باشد که به دوران زرتشتی (آتش‌پرستی) بازمی‌گردد. از بوتا در فرش‌های باکو، گنجه، اردبیل، تبریز، نخجوان، سالیان و مغان، در تزئینات داخلی بناها و در دیگر آثار هنری به‌گستردگی استفاده شده است. بوتا در هنرهای تزئینی و کاربردی آسیای میانه و خاورمیانه نیز رواج فراوان دارد؛ از جمله در شال‌های ترمه هند و در پارچه‌ها و ظروف فلزی ایرانی.

مکتب‌های فرش‌بافی که بوتا در آن‌ها بسیار به کار رفته است
باکوگنجهاردبیلتبریزنخجوانسالیانمغان

بوتاها از نظر شکل به چهار گروه تقسیم می‌شوند

۰۱

بوتاهای به‌کاررفته در نقش فرش

Muğan-butaمغانSalyan-butaسالیانXilə-butaخیلهBakı-butaباکوSarabi-butaسرابGəncə-butaگنجهŞirvan-butaشیروان
۰۲

بوتاهای نماد زندگی خانوادگی

bala-buta فرزندhəmli-buta باردارbalalı-buta با فرزندانevli-buta متأهلqoşaarvadlı-buta دو همسرو غیره
۰۳

بوتاهای نمادین

cıqqa-buta جقهlələk-buta پَرküsülü-buta قهرکردهqovuşan-buta به‌هم‌رسیدهyazılı-buta نوشته‌دارو غیره
۰۴

بوتاهایی با شکل‌های گوناگون

saya-buta سادهəyri-buta خمیدهdilikli-buta دندانه‌دارqıvrım-buta پیچ‌دارşabalıd-buta شاه‌بلوطیzərxara-buta زربفتbadamı-buta بادامیqotazlı-buta منگوله‌دارçiçəkli-buta گل‌دارyanar-buta شعله‌ورو غیره

بوتاهای دارای معنای نمادین به مرور زمان با نقش‌مایه‌هایی با محتوا و شکل‌های گوناگون غنی‌تر شدند.

در فرهنگ توضیحی
buta اسم
  1. غنچه.
  2. نقش ریز بادامی‌شکل بر روی پارچه؛ نقش گل کوچک.
  3. (فارسی – بوته) ظرفی از ماده نسوز (گِل) برای ذوب طلا و نقره.
فرهنگ توضیحی زبان آذربایجانی. باکو، ۱۹۶۶، ص ۳۳۱

بوتا که ویژگی‌های ملی مردم آذربایجان را در خود بازتاب می‌دهد، به‌عنوان مفهوم و نمادی بیانگر جهان‌بینی اسطوره‌ای قوم ترک به ادبیات شفاهی و مکتوب و به هنر راه یافته است.

II بخش

بوتا در فولکلور ما

بوتا نه‌تنها در هنرهای تجسمی، بلکه در فولکلور و ادبیات شفاهی مردمی ما نیز از عناصر مهم است. پژوهشگر مهستی اسماعیل در کتاب خود «افسانه‌های نخجوان» دیدگاه‌های جالبی درباره جایگاه بوتا در فولکلور ما مطرح کرده است:

مهستی اسماعیل · «افسانه‌های نخجوان» (Naxçıvan əfsanələri) · باکو: انتشارات علم، ۲۰۰۸

در فولکلور، بوتا حامل جهان‌بینی کیهان‌شناختی نیاکان کهن ماست. در اندیشه انسان‌های باستان، آب، گیاه، کوه و دیگر موجودات مقدس شمرده می‌شدند و سرچشمه آغازین زندگی به شمار می‌آمدند. از این منظر، بوتا نماد تداوم نسل و فزونی است. در داستان‌های آذربایجانی، بوتا نقش پیوندی خیالی میان عاشق و معشوق را ایفا می‌کند. در داستان‌های عاشقانه، به‌عنوان نشانه عشقی بی‌مانند، والا و الهی، به قهرمانِ عاشقِ برگزیده موهبت هنر عاشیقی و استعداد شاعری نیز می‌بخشد. در داستان‌ها و افسانه‌های ما، «بوتا دادن» با نوشاندن شربت عشق به عاشق به دست پیری دانا - خضر - آغاز می‌شود. دو جوان که هرگز یکدیگر را ندیده‌اند، جدا از هم، در خواب یا در حالتی خیالی، از شربتی که به آنان داده می‌شود می‌نوشند؛ دختر پسر را و پسر دختر را تنها برای یک لحظه می‌بیند و به عشقی شگفت گرفتار می‌شوند. به‌طور کلی، بررسی نمونه‌های فولکلور نشان می‌دهد که بوتا به هر کسی داده نمی‌شود. بوتا دادن تنها ویژه برگزیدگان است. این برگزیدگان به واسطه بوتا چند ویژگی متمایز را نیز به دست می‌آورند که از آنِ هیچ کس دیگر نیست. آزمون‌های طولانی و دشوار عاشق سرانجام با وصال الهی دلدادگان به پایان می‌رسد. بوتا وسیله‌ای است برای تحقق قانونمندی‌های جهان به شکلی دیگر و برتر. در داستان‌های عاشقانه، هنگامی که شخصیت‌های اسطوره‌ای - درویش، ریش‌سفید دانا، پیر و دیگران - دختر را لحظه‌ای به پسر نشان می‌دهند یا گاه شربت عشق به او می‌نوشانند، می‌گویند: «بوتا گرفت»، «بوتا داده شد».

در بسیاری از نمونه‌های فولکلور آذربایجان، خط‌های داستانی مرتبط با خواب نیز وجود دارد که در آن‌ها نامی از بوتا برده نمی‌شود. دنبال کردن خواب، دیدن معشوق در خواب، دیدن آینده خود در خواب و رویدادهای مشابه را نیز، به نظر ما، باید هم‌راستا با «بوتا دادن» تفسیر کرد. بوتا دادن به عاشق در داستان‌های عاشقانه، یا نوشاندن شربت عشق به او از جامی لبریز، و قهرمان افسانه که در پی خواب خود می‌رود و به خوشبختی می‌رسد - همه در مفهوم انتزاعی بوتا به هم می‌پیوندند. پس بوتا دادن امری کلی و انتزاعی است. همین انتزاعی بودن، بوتا را به حامل ویژگی‌های ملی بدل کرده است. از آنجا که بوتا در خواب داده و گرفته می‌شود، خواب و بوتا یگانگی‌ای پدید می‌آورند. کامل ولی‌یف یادآور شده است که ترکان به خواب اهمیت بسیار می‌دادند و خواب و تعبیر خواب را نشانه‌ای از جهان پنهانی که در ژرفای جهان معنوی انسان جریان دارد و نخستین اسطوره انسان نامیده است.

ساختار و پایه داستان‌های عاشقانه آذربایجان نیز بر بوتا استوار است. تحول پیچیده رویدادهایی که بر این پایه جریان می‌یابند و هدف آن‌ها تنها در پایان روشن می‌شود. راه عاشقی که با بوتا آغاز می‌شود، از رنج‌ها و سختی‌ها می‌گذرد. گرفتن بوتا یا بوتا دادن در ظاهر ساده و عادی به نظر می‌رسد.

بوتا به هر کسی داده نمی‌شود. تنها به برگزیدگان داده می‌شود.

«بوتا دادن» در داستان‌ها

«عاشیق غریب»

رسول خوابیده بود و در خواب دید که در شهر تفلیس باغی است همچون بهشت و بالای آن دختری زیبا چون آهو... کنار دختر درویشی ایستاده بود. درویش دست دختر را به سوی رسول دراز کرد و گفت: «رسول، این دختر شاه‌صنم، دختر خواجه صنان تفلیسی است. او را به تو بوتا می‌دهم. چندی نمی‌گذرد که به هم می‌رسید» - و کنار رفت.

«قربانی»

چشم قربانی بسته و دلش گشوده بود. پری خانم، دختر زیاد خان از شهر گنجه، به خواب او آمد. دست پری خانم را در دست قربانی نهادند و آنان را بوتای یکدیگر کردند.

«عباس و گلگز»

وقتی نتوانستند عباس را از خواب بیدار کنند، یکی گفت بیهوش شده و دیگری گفت مرده است. پیرزنی نبضش را گرفت و گفت: «چیزی‌اش نیست؛ به خواب عشق رفته است. همین حالا پری خانم، خواهر بتمان قلینج محمد بیگ تبریزی را به او بوتا می‌دهند.»

«قول محمود»

هنگامی که محمود با برادرش قنبر در زیارتگاه عینل یاقوت خوابیده بودند، شب‌هنگام عینل یاقوت جامی شراب به محمود داد. محمود نوشید و آنچه ته جام مانده بود را به قنبر داد؛ بدین‌سان هر دو شاعر شدند و نگار خانم، دختر جعفر پاشا از شهر مصر، به محمود بوتا داده شد.

بوتا که ترکیب اصلی داستان‌های عاشقانه را تشکیل می‌دهد، در هنر داستان‌سرایی نقشی مهم دارد. چنان‌که می‌بینیم، در داستان‌های عاشقانه بوتا و خواب عناصر اصلی و مکمل یکدیگرند. نوشیدنی و جامی که شعله عشق را برمی‌افروزد نیز از عناصر اساسی بوتاست. بنا بر داستان‌های عاشقانه، عاشقی که بوتا گرفته است، به دلاوری و راستی نیز شناخته می‌شود.

ساز آذربایجانیهنر عاشیق‌های آذربایجان در سال ۲۰۰۹ در فهرست میراث ناملموس یونسکو ثبت شد.
از داستان «قربانی»

ز خُردان سر زند خطا، ز بزرگان عطا،
جوانمرد آن که بر قولش بماند با وفا،
مرا شاهِ شهان بخشیده است این بوتا،
مرادم این است: من از بهر پری آمده‌ام.

Kiçiklərdən xəta, böyükdən əta,
Mərd iyid odu ki, dediyin tuta,
Şahlar şahı mənə veribdi buta,
Mətləbimdi, Pəri üçün gəlmişəm.

III بخش

درباره خاستگاه بوتا

ریشه‌های بوتا در سرزمین آذربایجان به دوران‌های بسیار کهن بازمی‌گردد. در محوطه باستانی اوچولار تپه‌سی در ناحیه شرور نخجوان چند ظرف سفالی با نقش بوتا، و در محوطه خلج قطعه‌ای سفال با نقش بوتا کشف شده است.۳ پژوهشگران این یافته‌ها را به دوره مس‌سنگی متأخر نسبت می‌دهند؛ لایه‌های این دوره در اوچولار تپه‌سی به هزاره پنجم پیش از میلاد تاریخ‌گذاری شده‌اند.۴ بر روی این ظرف‌ها نقش بوتا سه بار و به‌صورت قرینه گرداگرد بدنه تکرار شده است. به گزارش موزه دولتی تاریخ نخجوان، این ظرف‌ها کهن‌ترین تصویرهای شناخته‌شده بوتا را بر خود دارند.۳

در دانشنامه بریتانیکا، بوتا عنصری از هنر هندی-مغولی دانسته شده است. در واقع، سخن از دولت ترک‌تبار بابریان است که بابرشاه، از نوادگان تیمور (تیمور لنگ)، در سال ۱۵۲۶ در هند بنیان نهاد و تا ۱۸۵۸ پابرجا بود. بوتا را بابریان به هند بردند. متأسفانه امروزه در بسیاری از منابع، بوتا که خاستگاهی ترکی دارد، به هند نسبت داده می‌شود.

تاج محل که امروز به‌عنوان شگفتی هند شناخته می‌شود نیز نمونه‌ای از معماری و هنر ترکی است. در ساخت این آرامگاه که پنجمین فرمانروای بابری، شاه جهان، آن را به یاد همسر درگذشته‌اش ممتاز محل بنا کرد، صنعتگرانی از سرزمین‌های گوناگون ترک، از جمله آذربایجان، فعالانه مشارکت داشتند.

در میانه سده نوزدهم، کالاهای دارای نقش بوتا از هند به شهر پیزلی در اسکاتلند برده شد و از آنجا در سراسر جهان گسترش یافت. به همین دلیل بوتا امروزه در جهان غرب با نام «پیزلی» (paisley) شناخته می‌شود. در ایران این نقش با نام «بته‌جقه» شناخته می‌شود.

هزاره پنجم پ.م.نخجوان: کهن‌ترین ظرف‌های سفالی شناخته‌شده با نقش بوتا
۱۵۲۶-۱۸۵۸دولت بابریان - بوتا به هند می‌رسد
میانه سده نوزدهمکالاهای بوتادار به پیزلی در اسکاتلند می‌رسند
IV بخش

بوتا در میراث یونسکو

دو حامل اصلی بوتا - فرش و کلاغای (روسری ابریشمی) - امروز بخشی از میراث فرهنگی ناملموس بشریت‌اند. هر دو در فهرست معرف یونسکو ثبت شده‌اند.

یونسکو · میراث فرهنگی ناملموس ۲۰۱۰

هنر سنتی فرش‌بافی آذربایجان

در پنجمین نشست کمیته بین‌الدول یونسکو ثبت شد. فرش‌ها از نخ پشمی، پنبه‌ای و ابریشمی رنگ‌شده با رنگ‌های طبیعی، روی دارهای عمودی و افقی بافته می‌شوند. این هنر در خانواده، به‌صورت شفاهی و از راه تجربه، از نسلی به نسل دیگر می‌رسد. فرش همچنین جایی است که بوتا بیشترین رواج را در آن دارد.

یونسکو · میراث فرهنگی ناملموس ۲۰۱۴

کلاغای: هنر سنتی و نمادپردازی

در نوامبر ۲۰۱۴، در نهمین نشست، ثبت شد. ابریشم آن در شکی تولید می‌شود و خود کلاغای در روستای باسقال در اسماعیلی ساخته می‌شود. نقش‌ها با قالب‌های چوبی و رنگ‌های طبیعی زده می‌شوند. هر کلاغای در دو روز و به دست چهار استادکار پدید می‌آید:

بافندهرنگرزقالب‌سازاستاد نقش

در سده‌های میانه، نقش بوتایی که بر کلاغای زده می‌شد مُهر استادکار بود: استاد مشت دست راست خود را در رنگ فرو می‌برد و بر پارچه می‌فشرد و از این نقش معلوم می‌شد کلاغای کار کدام استاد است. به مرور زمان این نقش کامل‌تر شد و به نقش بوتا تبدیل شد.۷

V بخش

سفر جهانی بوتا

بوتا در سفر به گرد جهان نام‌های تازه‌ای یافت. امروز در غرب همه آن را می‌شناسند - تنها با نامی دیگر.

butaآذربایجانیغنچه
botehفارسیبوته، درختچه
buta · buکشمیربوته، درختچه
paisleyانگلیسیبرگرفته از نام شهر پیزلی
سده هجدهم

شال‌های کشمیر

شال‌های کشمیری با نقش بوتا به شکل آشنای امروزی‌اش در آن زمان رواج گسترده داشتند.

سده‌های هجدهم و نوزدهم

راه اروپا

کمپانی هند شرقی بریتانیا شال‌ها را به انگلستان و اسکاتلند برد و در آنجا تقلید از آن‌ها آغاز شد.

۱۸۰۰-۱۸۵۰

بافندگان پیزلی

شهر پیزلی در اسکاتلند به مرکز اصلی تولید شال‌های بوتادار بدل شد و غرب این نقش را با نام این شهر شناخت.

دهه ۱۸۷۰

اوج مد

اوج محبوبیت این نقش که با چاپ کارخانه‌ای همگانی شده بود، در دهه ۱۸۷۰ به پایان رسید.

دهه ۱۹۶۰

تولدی دوباره

علاقه به سبک‌های شرقی بوتا را دوباره مُد کرد. بیتلز، کویین و دیوید بووی آن را پوشیدند و این نقش به یکی از نمادهای «تابستان عشق» ۱۹۶۷ تبدیل شد.

تازه · ۲۰۲۷

موزه پیزلی دوباره گشوده می‌شود

موزه پیزلی در اسکاتلند از سال ۲۰۱۸ بسته است. انتظار می‌رود پس از بازسازی ۶۸٫۷ میلیون پوندی، در آغاز سال ۲۰۲۷ دوباره گشوده شود؛ نمایشگاه‌های تازه به داستان نقش پرآوازه پیزلی نیز می‌پردازند - راه بوتا از آنجا هم می‌گذرد.

VI بخش

بوتا امروز

بوتا یکی از نمادهای ملی آذربایجان به شمار می‌رود و امروز نیز زنده است - بر صحنه، بر پرده و در آسمان.

جشنواره · ۲۰۰۹-۲۰۱۵

جشنواره‌های بوتا در لندن

مرکز هنری بوتا که در سال ۲۰۰۵ تأسیس شد، دو جشنواره بزرگ هنر آذربایجان را در لندن برگزار کرد: نخستین جشنواره که ۱۰۰ روز در سال‌های ۲۰۰۹ و ۲۰۱۰ ادامه داشت و دومین جشنواره در سال‌های ۲۰۱۴ و ۲۰۱۵.

سینما · ۲۰۱۱

فیلم «بوتا»

در فیلم ایلقار نجف، مادربزرگی به یاد مادرِ نوه‌اش فرشی با نقش بوتا - نماد عشق - می‌بافد. این فیلم نماینده آذربایجان در هشتاد و پنجمین دوره جوایز اسکار بود.

هوانوردی · ۲۰۱۷-۲۰۲۳

Buta Airways

شاخه کم‌هزینه شرکت هواپیمایی ملی در سال ۲۰۱۷ پروازهای خود را آغاز کرد و در اکتبر ۲۰۲۳ زیر نام تجاری AZAL ادغام شد. نام آن امروز در تعرفه «Buta Budget» شرکت AZAL زنده است.

صحنه · ۲۰۰۶

Buta Palace

بوتا پالاس با ظرفیت ۲۰۰۰ تماشاگر که در سال ۲۰۰۶ گشایش یافت، از تالارهای اصلی کنسرت باکو است.

بوتا ارزش و زیبایی‌ای است که از آنِ ماست. همواره تاج هنر و ادبیات ما بوده است. در آن نوازش مادربزرگانمان و ردّ تاریخمان نهفته است. افسوس که در جهان کمتر کسی می‌داند این زیبایی، این نقش دلنشین، خاستگاهی آذربایجانی-ترکی دارد. پاسداشت فرهنگمان و شناساندن شایسته آن وظیفه مدنی ماست!

بیایید از بوتای خود پاسداری کنیم!

از صفحه فیسبوک ما درباره بوتا دیدن کنید